سایز یزرگتر

خشكيد و كوير لوت شد دريامان
 امروز بد و از آن بتر فردامان
زين تيره دل ديو سفت مشتي شمر
 چون آخرت يزيد شد دنيامان                                       « مهدی اخوان ثالث »

در اين شبگير
 كدامين جام و پيغام صبوحي مستتان كرده ست ؟ اي مرغان
 كه چونين بر برهنه شاخه هاي اين درخت برده خوابش دور
 غريب افتاده از اقران بستانش در اين بيغوله ي مهجور
 قرار از دست داده ، شاد مي شنگيد و مي خوانيد ؟
 خوشا ، ديگر خوشا حال شما ، اما
سپهر پير بد عهد است و بي مهر است ، مي دانيد ؟
 كدامين جام و پيغام ؟ اوه
بهار ، آنجا نگه كن ، با همين آفاق تنگ خانه ي تو باز هم آن كوه ها
پيداست
شنل برفينه شان دستار گردن گشته ، جنبد ، جنبش بدرود
زمستان گو بپوشد شهر را در سايه هاي تيره و سردش
بهار آنجاست ، ها ، آنك طلايه ي روشنش ، چون شعله اي در دود
 بهار اينجاست ، در دلهاي ما ، آوازهاي ما
و پرواز پرستوها در آن دامان ابرآلود
هزاران كاروان از خوبتر پيغام و شيرين تر خبرپويان و گوش آشنا جويان
 تو چه شنفتي به جز بانگ خروس و خر
در اين دهكور دور افتاده از معبر
چنين غمگين و هاياهاي
كدامين سوگ مي گرياندت اي ابر شبگيران اسفندي ؟
 اگر دوريم اگر نزديك
 بيا با هم بگرييم اي چو من تاريك                « مهدی اخوان ثالث »

شام در کنار تخت استاد سرد شده است. ظاهراً دیگر نیازی به خوردن غذا نیست. پزشکان و مسئولان بیمارستان دانشگاه به این نتیجه رسیده اند که معالجه روی قلب استاد دیگر اثری  ندارد.

لذا آنژیوکت تزریق چند دارو برای ادامه تپش قلب از رگ دست راست و آنژیوکت تزریق مسکن درد از دست چپ ایشان را خارج و حتی ماسک تامین اکسیژن که دیگرریه ها قادر به تامین آن نبود را برداشته اند و تنها سنسورهای تپش قلب روشن است. شگفت اینکه در چنین حالتی در کمال حیرت پزشکان و متخصصین بیمارستان کانتونال دانشگاه ژنو ، پرفسور حسابی در آخرین لحظات حیات به چیزی جز مطالعه و افزایش دانش خویش نمی اندیشد.

این تصویر منحصر به فرد را یکی از کارکنان خود بیمارستان به عنوان یک تصویر تکان دهنده و تاثیرگذار ثبت کرده است.

شست باران بهاران هر چه هر جا بود
يك شب پاك اهورايي
بود و پيدا بود
بر بلندي همگنان خاموش
گرد هم بودند
ليك پنداري
هر كسي با خويش تنها بود
ماه مي تابيد و شب آرام و زيبا بود
جمله آفاق جهان پيدا
 اختران روشنتر از هر شب
 تا اقاصي ژرفناي آسمان پيدا
جاوداني بيكران تا بيكرانه ي جاودان پيدا
اينك اين پرسنده مي پرسد
 پرسنده : من شنيدستم
 تا جهان باقي ست مرزي هست
بين دانستن
و ندانستن
تو بگو ، مزدك !‌ چه مي داني ؟
آنسوي اين مرز ناپيدا
 چيست ؟
 وانكه زانسو چند و چون دانسته باشد كيست ؟
مزدك : من جز اينجايي كه مي بينم نمي دانم
پرسنده : يا جز اينجايي كه مي داني نمي بيني
مزدك : من نمي دانم چه آنجه يا كجا آنجاست
بودا : از همين دانستن و ديدن
يا ندانستن سخن مي رفت
زرتشت : آه ، مزدك ! كاش مي ديدي
شهر بند رازها آنجاست
اهرمن آنجا ، اهورا نيز
بودا : پهندشت نيروانا نيز
پرسنده : پس خدا آنجاست ؟
 هان ؟
شايد خدا آنجاست
بين دانستن
و ندانستن
تا جهان باقي ست مرزي هست
همچنان بوده ست
تا جهان بوده ست             « مهدی اخوان ثالث »

هنگام رسيده بود ، ما در اين
كمتر شكي نمي توانستيم                                   آمد روزي كه نيك دانستند
آفاق اين را و نيك دانستيم                                هنگام رسيده بود ، مي گفتند
هنگام رسيده است ؛ اما شب                            نزديك غروب زهره ، در برجي
مرغي خواند كه هوي كو كو كب                         آن مرغ كه خواند اين چنين سي بار
اين جنگل خوف سوزد اندر تب                         آنگاه دگر بسا دلا با دل
آنگاه دگر بسا لبا بر لب                                        پيري كه نقيب بود ،‌ آمد ، گفت
 هنگام رسيده است ؛ اما باد                              انگيخته ابري آنچنان از خاك
 كز زهره نشان نمانده بر افلاك                          جمعي ز قبيله نيز مي گفتند
هنگام رسيده است ؛ مرغ اما                             ديري ست نشسته خامش و گويا
رفته ست ز ياد و رد جاودييش                           ناخوانده هنوز هفت باري بيش
سرگشته قبيله ،‌ هر يك سويي                         باريده هزار ابر شك در ما
 و افكنده سياه سايه ها بر ما                             هنگام رسيده بود ؟ مي پرسيم
 و آن جنگل هول همچنان بر جا                        شب مي ترسيم و روز مي ترسيم